Mantel MEE maakt gebruik van cookies

Door gebruik te maken van dit e-magazine, geef je aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies.

Sluiten
Foto Rachell Bovenaan
Rachell zorgt voor haar moeder met Parkinson

Interview met een mantelzorger

Rachell Bobeldijk is 25 jaar en zorgt sinds 2013 voor haar moeder met Parkinson. Ze wonen met zijn tweeën in Hellevoetsluis. Rachell is bij MEE Mantelzorgondersteuning terechtgekomen omdat haar moeder professionele zorg nodig had. 

Rachell vertelt: ‘Ik had nog geen psychische klachten voor mijn moeder ziek werd. Het begint in de aanloopfase van mijn leven. Jongeren gaan naar school, maken vrienden en hebben hobby’s, maar als je opeens mantelzorger wordt, gaat dat anders. Je neemt als het ware een verkeerde afslag, waardoor je uit balans raakt. Ik had bijvoorbeeld achterstand met huiswerk, slechte cijfers en concentratieproblemen, omdat je in je hoofd bezig bent met de zorg thuis. Je hebt geen tijd voor vrienden en geen vrijheid die je wel gewend was. Financiën was ook een probleem, het is moeilijk om te werken, omdat je thuis moet zorgen. Je wordt opeens al op jonge  leeftijd volwassen en slaat heel veel stappen over in je ontwikkeling.

Door mijn problemen niet te delen werd ik banger

Ik wilde praten over hoe het met mij of thuis ging, maar ik was bang dat ik anders behandeld of gepest zou worden. Ik heb alles toen voor mijzelf gehouden. Daardoor kwam ik in een neerwaartse cirkel terecht waar ik zelf niet uitkwam. Door mijn problemen niet te delen werd ik banger, raakte overbelast en vermoeid. Ik kreeg teveel op mijn bordje en er was veel onbegrip. Ik ben uiteindelijk na een paniekaanval in een burn-out geraakt. Ik ben toen naar de huisarts gegaan en die heeft mij geholpen. Een tip voor alle mantelzorgers bij wie het emotioneel te zwaar is geworden: ga op tijd naar de huisarts.

Ik kon pas echt rust krijgen toen mijn moeder werd opgenomen, maar ik adviseer mantelzorgers om op het moment dat zij mantelzorger worden om hulp te vragen om te voorkomen dat je uitvalt. Ga naar de huisarts, familie of vrienden bij symptomen van overbelasting. De huisarts heeft mij toen ook aangemeld bij de GGZ. Ik kwam erachter dat thuis de rollen werden omgedraaid. Ik was de volwassene en mijn moeder het kind.

Nadat ik hulp had gekregen kwam ik dichter bij mezelf. Het was een soort wake-up call. Ik kon mijn grenzen beter aangeven. Op het werk voelde het ook niet goed. Ik liep leeg in mijn energie en ik besloot voor mijzelf te kiezen en ermee te stoppen. Ik kan nu beter voor mijzelf zorgen.

Een klein beetje hulp kan iemands leven mooier maken.

Er zitten ook mooie kanten aan mantelzorgen. Je krijgt een hechtere band met degene voor wie je zorgt. Het gevoel dat je iemand helpt, geeft een voldaan en volwaardig gevoel. Ik ben daar trots op, ik heb wat betekend voor een ander en zonder mijn hulp zou het niet goed gaan met haar en was zij op 49-jarige leeftijd in een verzorgingshuis terechtgekomen. Je kunt met een klein beetje hulp al iemands leven veel mooier en langer maken. Tip voor iedereen: kijk om naar een ander, een klein gebaar kan al iets groots betekenen. 

Foto bij interview met Rachell

Wat mij heeft geholpen:

● Hulp vragen. Praat erover met iemand en krop het niet op. Dat was bij mij de valkuil. Ik dacht: ‘Ik doe het wel alleen, mensen hoeven het niet te weten’. Je moet het zien als een soort emmer, als die overloopt ben je te laat. Bij een zware emmer moet je hulp hebben om het te legen.

● Meer begrip en bewustwording op scholen. Scholen zouden er meer aandacht voor moeten hebben en het taboe erop moet weg. 

● Wees er zelf ook open over.
Mensen gaan je anders behandelen als er geen begrip is voor je situatie. Door het uit te leggen kunnen zij jouw keuzes beter begrijpen. 

● De druk op mantelzorgers wordt steeds groter. Er wordt meer verwacht van familieleden en vrienden. Er is minder thuiszorg of andere professionele hulp beschikbaar en dat wordt erger in de toekomst. Het is daarom belangrijk om mantelzorgers te zien, te waarderen en te erkennen door de gemeente. 

● Ik zou de overheid vooral willen adviseren om mantelzorgers respijtzorg aan te bieden. Mantelzorgers hebben ook recht op vakantie, op vervangende zorg zoals respijtzorg. Dit is bijna niet te regelen. Een tip voor mantelzorgers: vraag bij je gemeente na wat zij doen voor respijtzorg, iedere gemeente doet iets aan mantelzorgondersteuning.

Wat ik graag zou willen doen

Er is weinig begrip, er wordt verwacht dat je het doet. Een keuze om te stoppen met mantelzorgen is er niet. Je kan door het zorgen voor de ander weinig leuke dingen doen en je netwerk wordt kleiner. Ik werd op een gegeven moment niet meer meegevraagd door vrienden omdat zij toch weten dat ik niet meer mee kan. Ik zou graag leuke dingen willen blijven doen met iemand die begrip heeft voor de situatie en snapt waarom ik niet een weekend weg kan. Ik zou graag willen afspreken met een lotgenoot om leuke dingen mee te doen op de momenten dat voor ons haalbaar is.

Wat ik anderen wil meegeven

Toen ik mee ging naar de Winter Efteling met de jonge mantelzorgers van MEE, zag ik kinderen van 8 en 9 jaar die in een heel zorgelijke situatie thuis zaten. Toen werd ik pas bewust van hoe erg het is. Ik vind het heel erg dat zij in de basisschoolleeftijd al 'volwassen zijn’ omdat ze moeten zorgen voor een ander. Zij maken zich zorgen en komen zelf zorg tekort. Moet je nagaan wat zij nu allemaal missen of gaan missen, dingen die andere kinderen van hun leeftijd wel kunnen doen. Dat doet mij het meest pijn. Wat ik andere mantelzorgers wil meegeven is: weet dat je niet alleen bent en dat er echt super veel mantelzorgers zijn.