Mantel MEE maakt gebruik van cookies

Door gebruik te maken van dit e-magazine, geeft u aan akkoord te zijn met het gebruik van cookies.

Sluiten
Persoonlijk-verhaal-cocktail Mantel MEE
Elke emotie komt aan bod

Persoonlijk verhaal

Het moment

Ik herinner me het moment nog alsof het gisteren was. Dat moment dat ik mij echt realiseerde dat het leven nooit meer zo onbezorgd zou zijn als het was. Wij, mijn man Bram, mijn dochtertje Nova en ik, liepen met zijn drieën uit het ziekenhuis na de zoveelste doktersafspraak na de hersenbloeding van Bram. We hadden net een gesprek gehad met de neuroloog. De woorden van deze meelevende, maar goudeerlijke dokter bleven nagalmen in mijn hoofd. ‘Deze beperkingen zullen niet meer overgaan, meneer Kelte. In het dagelijkse leven zult u wat hulp nodig blijven hebben.’ De dokter verschoof daarna zijn blik naar mij: ‘En dit betekent dat u mantelzorger bent, mevrouw Kelte’. Het feit dat de dokter mij toen voor het eerst mantelzorger noemde, maakte het zo echt en ik wilde niet dat het echt was. 

Stapje voor stapje

De zorg die ik voor hem draag is zwaar, maar ik wil het absoluut niet uitbesteden. Ik ken mijn man door en door. Ik weet bijvoorbeeld wanneer hij rust nodig heeft. Ik merk dat Bram groeit en stapjes maakt. Ondanks het functieverlies gaat Bram vooruit. Dit geeft mij kracht en energie om door te gaan. Maar soms wordt het ook mij even te veel. Dan wil ik geen verantwoordelijkheden meer en wil ik gewoon op de Bahama’s zitten met een cocktail. Om mezelf na zo’n moment weer te herpakken voelt soms als een onmogelijke klus. 

Delen, huilen, lachen

Na het helpen met douchen en aankleden van Bram en Nova ontspan ik elke dag door ‘s-ochtends de krant te lezen met een sterke kop koffie en een zoete lekkernij. Tijdens dit moment voor mijzelf kom ik even tot rust. Een jaar terug las ik de krant en hier stond een verhaal in over een vrouw die ook mantelzorger was voor haar man. Zoals ze het vertelde, leek het of ik mijzelf hoorde praten. Het artikel liet me niet los, waarna ik haar op Facebook opzocht. Ik moet toegeven: dat vond ik heel erg spannend. Pas na enige aarzeling durfde ik haar een bericht te sturen: ‘Hey, ik herken mijzelf in jouw verhaal. Zou je binnenkort een kopje koffie met mij willen drinken?’. En zo geschiedde: we drinken nu elke week samen sterke koffie, natuurlijk met iets lekkers. Tijdens onze gesprekken kan ik even alles loslaten. We delen samen, huilen samen en lachen samen. Elke emotie komt aan bod. Onze ontmoetingen zijn zowel voor haar als voor mij een belangrijke uitlaatklep. En uiteraard een heel goed excuus voor een groot stuk taart of cake.